Historia

   
    W 1927 roku, w Toruniu rozpoczęto prace konstrukcyjne nad granatnikiem kalibru 46 mm. Przy jego tworzeniu założono, że ma to być prosta, w budowie i obsłudze, broń o niewielkich rozmiarach i masie. Przyjęto zasięg maksymalny 400 m, stały kąt podniesienia lufy oraz stały ładunek miotający. Prace kontynuowano w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia w Warszawie. W rezultacie powstał granatnik wz. 30. Zaczęto go produkować w firmie Perkun.

                                                       

Następnie przekazano go do pułków piechoty na testy. Do lutego 1935 roku spływały sprawozdania z badań. Dalsze prace, mające na celu udoskonalenie granatnika, były prowadzone w ciągu 1935 r.
Na podstawie wniosków z prób, w granatniku wz. 30, zmieniono:

regulator gazowy
mechanizm odpalający
lemiesz i nóżki

W 1936 r. po badaniach kwalifikacyjnych przyjęto udoskonalony granatnik oznaczony jako wzór 36. Do uzbrojenia zaczęto go wprowadzać od lipca 1937 roku. Na wyposażeniu Wojska Polskiego, we wrześniu 1939, było około 3850 sztuk.

Granatnik wz. 36 był udaną konstrukcją, a zakupem licencji na jego produkcję interesowało się kilka państw.

Granatnik wz. 36 był bronią z przeznaczeniem wzmocnienia kompanii piechoty. W kompanii zgrupowany w sekcji. Sekcja granatników podlegała bezpośrednio dowódcy kompanii. On określał zadania ogniowe sekcji, którą miał możliwość używać w całości albo przydzielać częściowo dowódcom plutonów, stosownie do przewidywanych zadań.
Głównym zadaniem granatników było:

Obsługa i jednostka ognia

W skład obsługi granatnika wchodzi:

Sekcja składa się z 3 granatników:

Razem 14 żołnierzy.

Jednostką ognia na granatnik jest 20 pocisków. Trzy torby amunicyjne po 6 pocisków w każdej i jedna na 2 pociski plus niezbędnik, pakuły itp. Druga jednostka ognia znajduje się na biedce drużyny i następne dwie na jednym z wozów amunicyjnych kompanii, razem 80 pocisków w kompanii.

Do strzelania stosowano pociski, konstrukcyjnie zbliżony do moździerza piechoty, typu rozpryskowego wz. 35, sygnalizacyjne wz. 31 i ćwiczebne.

Granat rozpryskowy wz. 35 działa na cel siłą wybuchu gazów i odłamków skorupy, przede wszystkim na boki. Promień skuteczności rażenia odłamków granatu wynosi około 5 metrów. Do 15 metrów ma charakter obezwładniający.

Działanie granatnika

Odpalanie realizowano za pomocą spustu umieszczonego przed stopą.
Zasięg strzału był regulowany przez zmianę objętości dodatkowej komory połączonej z komorą nabojową.

Budowa

Granatnik składa się z gładkościennej lufy, której tylna część jest osadzona na podstawie, a przednia opiera się na składanym dwójnogu. Nad lufą jest umieszczony regulator gazowy. Regulator połączono trójkątnym otworem z tylną częścią lufy. Donośność granatnika jest sterowana pierścieniem nastawczym, zmieniającym przekrój otworu gazowego. Takie rozwiązanie umożliwia łatwą regulację i uzyskanie płynnie stopniowanej donośności. Przyrządy celownicze granatnika składają się z muszki, umieszczonej na zgrubieniu wylotowym lufy, i celownika ramkowego zamocowanego na regulatorze gazu. Przed stopą znajduje się busola do poziomowania granatnika oraz mechanizm spustowy typu kurkowego.

                                                            

Dane techniczne:

Kaliber 46 mm

Długość:

Masa:

        Masa całkowita 8 kg       

        Masa granatu 0,76 kg

Prędkość początkowa granatu 30 do 110 m/sek

Donośność:

        Donośność minimalna 100 m

        Donośność maksymalna 800 m

Szybkostrzelność:

        Szybkostrzelność praktyczna 15 strz/min